'Ja, ik zin op wraak!' gedesillusioneerd zakenman Tony Hanssen lucht zijn hart bij onze reporter |
|
|
Enkele maanden geleden was
Tony Hanssen nog een doodgewone student rechten, maar dan vatte hij het
stoutmoedige plan op als handelaar door Vlaanderen te trekken. Aan deze
jongensdroom kwam al snel een einde toen het succes waarop hij gehoopt had
uitbleef en hij betrokken raakte in allerlei louche zaakjes. Mijnheer Hanssen, heeft u eigenlijk nog vertrouwen in de mensheid? Tony Hanssen: Zeg maar gerust Tony, want ik ben de laatste maanden zodanig vernederd dat ik mezelf niet waardig genoeg meer acht om "mijnheer" genoemd te worden en nee, geloof in de mensheid heb ik niet meer, dat ben ik bijna volledig verloren. Er is de laatste tijd te veel gebeurd, ik ben langs alle kanten bedrogen en opgelicht. Voorheen had ik er geen enkel idee van dat er hier in Vlaanderen zoveel onderkruipers en bloedzuigers waren die er enkel op uit waren om eerlijke mensen zoals ik te misleiden en te bestelen. U zegt Vlaanderen, maar uiteindelijk bent u zelfs moeten uitwijken naar Nederland. Tony: Ja, dat was vooral om mijn ouders te ontwijken die razend waren toen ze merkten dat ik er met een deel van hun geld vandoor was gegaan. Diefstal? Tony: Nee, ik zag het eerder als een soort van investering voor de zaak die ik zou opstarten. Ik dacht dat ik dat bedrag binnen de kortste keren zou terugverdiend hebben, maar dat is dus wel even anders uitgedraaid… Redekunst Het oprichten van een eigen zaak, dat was dus het doel, maar waarom wilde u dat zo opeens doen? Tony: Ik wilde zelfstandiger worden, op eigen benen staan. Ik had er genoeg van dat mijn ouders en anderen uit mijn omgeving mij er steeds op wezen dat ik op hun kosten leefde. Ik wou die lui eens laten zien wie ik was en dat ik onafhankelijk genoeg was om voor mezelf te zorgen. Ik studeerde immers rechten, ik kon het bijgevolg "goed zeggen". Ik vond dat handelaar dus het ideale beroep voor mij zou zijn, want daarvoor moet je het ook goed kunnen zeggen. Een handelaar of een advocaat, dat is bijna hetzelfde: het zijn allebei redenaars die met hun enorme woordenvloed de mensen totaal kunnen beïnvloeden zodat ze alles voor je willen doen. Je moet de mensen zodanig veel zand in de ogen strooien dat ze geloven dat alles wat je zegt waar is. Je moet ze kunnen in de luren leggen, je moet ze eigenlijk bewerken en kneden totdat ze beginnen te geloven dat hetgeen jij verkoopt echt dat is wat ze al jaren zoeken. Ze moeten haast beginnen te geloven dat hun leven geen zin meer heeft zonder jouw product. Het is ook daarom dat ik in het begin nooit de producten die ik verkocht toonde, maar enkel met folders werkte. Wat ik de mensen vertelde kon misschien in schril contrast staan met hetgeen ze te zien zouden krijgen. Had deze manier van werken veel succes? Tony: Nee, niet echt (lacht wrang). Een Belg blijft vooralsnog een Belg en die wil niet graag bedot worden. Hij wil de "marchandise" zien, betasten en keuren. Maar dat was slechts een van de redenen waarom ik geen succes kende. Om eerlijk te zijn had ik ook te weinig stielkennis. Ik wilde eigenlijk om het even wat verkopen, me niet beperken tot één bepaald product en daarom heb ik verscheidene firma's aangezocht om mij folders te bezorgen. Maar ik kon toch niet elke folder van buiten kennen! Wist ik veel hoeveel al die spullen kostten. Zo komt het dat ik ergens in een feestzaal in Zeebrugge geen koffiezetapparaat heb kunnen verkopen. Ik wist gewoon niet hoeveel zo'n ding kostte! Ik heb nog net op tijd een ruzie met de uitbater kunnen vermijden. Bovendien had ik toen ook mijn leurderskaart niet mee, ik had niet eens een leurderskaart! In die feestzaal heb ik uiteindelijk wel mijn eerste geld verdiend door dj te spelen, maar aan die avond wil ik eigenlijk niet meer herinnerd worden. Ik wilde natuurlijk de feestvierders alles en nog wat aansmeren en daardoor praatte ik hen naar de mond. Ik vertelde alles om in hun gunst te komen, maar dat is heel slecht afgelopen. Hoe...? Tony: Nee, ik wil er echt niet meer aan herinnerd worden... Maar eigenlijk was dat nog maar een van de eerste vernederingen, er volgden nog veel ergere. Zo heb ik ooit in de buurt van een veemarkt twee ton kalk willen verkopen. Ik had er niet eens aan gedacht dat een veehandelaar en een landbouwer niet hetzelfde zijn. Ik zat verdorie in een café‚ vol veehandelaars!!! Die ene man zei dan nog dat de enige boer in het ganse gezelschap ikzelf was. Waarop iedereen in lachen uitbarstte en ik me natuurlijk enorm beledigd voelde. Ware vriendschap Waren er gedurende die moeilijke periode dan geen mensen op wie u kon terugvallen of die u goede raad gaven? Tony: Bij mijn ouders kon ik natuurlijk niet terecht. Ten eerste waren ze niet thuis en ten tweede had ik hun geld gebruikt om een Ford Transit te kopen en waarschijnlijk zouden ze er ook niet mee kunnen lachen hebben mocht ik hen verteld hebben dat ik mijn studies vaarwel zei. Mijn oude studiegenoot Soo, die kon ik wel nog vertrouwen. Ik schreef hem regelmatig brieven waarin ik vertelde hoe mijn zaakje floreerde, maar ik denk wel dat hij mij doorhad. Ik kon hem vooral goed gebruiken om mijn ouders op een afstand te houden. Eigenlijk is het een doodbrave jongen. Dat kan dan weer niet gezegd worden van André‚ dat was eigenlijk een zware jongen. Nee, ik ga u zijn familienaam niet meedelen, ik zou daar nog problemen mee kunnen krijgen. André was eigenlijk de slechtste niet, hij wou wel iets maken van zijn leven maar telkens kwam hij met de verkeerde mensen in contact of verviel hij door zwakheid in oude gewoonten. Hij had zowat alles gedaan: het begon met hier en daar wat ruzie maken, maar dat ging al snel over in drugshandel, inbraak en overvallen. Het is ook zo dat ik hem voor het eerst ontmoet heb: eigenlijk heeft hij mij overvallen. Maar toch had ik onmiddellijk door dat ik niet met een echte gangster of een vechtersbaas te doen had, nee, André was een gevoelig man en vooral: hij had een visie op de wereld. Is het door deze André dat het uiteindelijk compleet misgelopen is met u? Tony: Uiteindelijk wel, ja, maar dat had ik in het begin helemaal niet zien aankomen. Hij had mij gedwongen om wat spullen die hij gestolen had te dumpen. Ik dacht dat ik daarna van hem verlost zou zijn, maar dat is anders afgelopen. Maar dat was voor u wel het begin van het einde? U bent zelfs eventjes in de prostitutie verzeild geraakt. Tony: Prostitutie zou ik het niet noemen, maar het scheelde inderdaad niet veel. Eigenlijk was het totaal niet gepland. Ik had gewoon in een café een ietwat oudere, vrij gedistingeerde man ontmoet die me wel fascineerde. Na een paar glazen whisky voelde ik me te beschonken om nog naar mijn Transit, die ik gedurende die periode ook als woonplaats gebruikte, te wandelen en toen ben ik maar op het verzoek van die man om bij hem te overnachten ingegaan. Hij heeft toen van mijn toestand geprofiteerd om van mijn seksuele diensten gebruik te maken. Toen ik zag waar hij mee bezig was -en dat hij een vals gebit droeg!- heb ik het op een lopen gezet. En toen? Tony: Toen heb ik het over een compleet andere boeg gegooid; ik wou verzekeringen gaan verkopen. Dat leunde opnieuw dichter aan bij wat ik oorspronkelijk voor ogen had: lucht verkopen. Maar opnieuw kende ik geen succes, ik kwam namelijk voortdurend met de verkeerde mensen in contact. Eerst dacht ik een goede slag te kunnen slaan bij een oud, ziek vrouwtje, maar die tang heeft mij bedrogen! (kwaad): Dat mens kan ik wel vermoorden, maar daarvoor is het nu te laat, want ze is al vanzelf gecrepeerd. Ik wou met haar in alle vertrouwen een deal sluiten: we zouden samen een ritje naar haar geboortedorp Doel maken en dan zou ze bij mij een aantal verzekeringen afsluiten en haar juwelen verkopen om ze uit de handen van haar gewelddadige zoon te houden. Allemaal leugens waren het! Haar zoon was helemaal niet gewelddadig en die zogenaamde juwelen bleken waardeloze prullen te zijn. Ik heb me laten rollen als een klein kind... (zucht diep) Ik kan begrijpen dat u in die periode behoefte had aan vrienden om deze tegenslagen te verwerken. Tony: Ja, natuurlijk, dat is niet meer dan normaal, maar ik heb me tot de verkeerde gericht. Ik ben namelijk opnieuw naar André gegaan die een nieuwe zaak geopend had. Ik dacht dat hij wel een job voor mij zou hebben, maar die had hij natuurlijk niet. Hij had zelfs helemaal niets meer: hij was net failliet gegaan. Bovendien was hij op wraak belust. Toen hij mij zag, wist hij het: hij zou zich samen met mij wreken op de ware schuldige van dit drama: de banken. Wat we toen gedaan hebben, is mijn ondergang geworden. U heeft... Tony: Nee, ik zal het u niet vertellen, het zou me m'n kop kosten. Maar weet dat ik dit nooit zal vergeten. U zint nu op wraak voor al het onrecht dat u is aangedaan? Tony: Ja, maar aan de andere kant weet ik dat wraak heel gevaarlijk kan zijn; André heeft het met zijn leven moeten bekopen. Ik weet nu dat er hier in Vlaanderen geen plaats is voor mensen als ik. De markt is verzadigd, een jonge, dynamische ondernemer wordt geen kans geboden. Ik moet er niet meer van weten, ik trap het af. [sh] ------------------- Deze tekst werd ooit in een boekbespreking verwerkt. Dat alles fictief is, had u wel al begrepen. Relevante links: Tom Lanoye |
|