>> terug naar de interviews

Jürgen De Blonde is vooral bekend van zijn elektronisch project Köhn en als lid van de portables. Minder mensen weten dat De Blonde een aantal jaar terug een cd met popnummers uitgaf op het Duitste Tomlab-label. Deze keer bracht hij een volledig akoestische set. Zijn songs waren niet echt beklijvend, al had ik de indruk dat daar naar het einde van het concert toch verbetering in kwam. Maar dan was het plots gedaan.

Born Heller is het duo Josephine Foster en Jason Ajemian. Ze zijn afkomstig uit Chicago en brengen experimentele, akoestische gitaarminiatuurtjes met intense zangmelodieën. De groep gebruikt niet veel meer dan een naakte gitaar en zang. De bio gewaagt van een perfecte soundtrack voor een donkere winternacht. Verder wordt er ook nog gesteld dat elke noot juist die dubbele intensiteit bezit waarvan elke slowcore fan gaat zweven. Dat was inderdaad zo, want na het concert ving ik hier en daar razend enthousiaste reacties uit het publiek op. Mij had de muziek van Born Heller evenwel koud gelaten. Boven alles deed de stem van zangeres Josephine Foster mij denken aan het geluid dat sirenes voortbrengen om stoere zeebonken hun schip op de klippen te laten lopen.

Ongewilde top-of-the-bill was het Antwerpse duo I love Sarah. Zij sloten de avond af omdat Born Heller diezelfde dag nog de trein naar London moest zien te halen. I love Sarah speelde voor het eerst op het Death Petrol-festival, in de Scheld’apen-tuin. Ze bestonden toen pas een maand. Daarna mochten ze ook nog spelen in gerenommeerde zalen als de AB, het Kultuurkaffee en de Singel. Terecht? Ik weet het niet, vermoedelijk is dit veeleer het gevolg van tomeloze ambitie en een goed ‘netwerk’, dan omwille van intrinsieke kwaliteiten. De muziek kwam iets te gekunsteld over; het was alsof de muzikanten –die beiden technisch heel onderlegd waren– koste wat het kost wilden demonstreren wat ze allemaal in hun mars hadden. Vaak ging dit ten koste van de song. Dat ze ook voor zowat elk nummer per se gebruik wilden maken van goedkoop klinkende synthesizerloops pleit niet in hun voordeel. Kunde en technisch meesterschap: 9/10, muziek 6/10.

Normaalgezien had ook het Nederlandse Soccer Committee moeten spelen, maar wegens ziekte liet die verstek staan. Ook bij een vorige gelegenheid (het voorprogramma van Christina Carter) kon het concert niet doorgaan, toen wegens stemproblemen. Ziekte, stemproblemen, jaja… zouden dit geen eufemismen voor plankenkoorts kunnen zijn?


[sh]


-------------------


Relevante links:

(K-RAA-K)3