Fifty Foot Combo:
'Een groep zonder frontman, dat begrijpen ze niet in België'
Ik begon het interview meteen maar met de meest prangende vraag:
Jullie vorige plaat heette 'Caffeine' en vandaag zitten we in een tearoom die de 'Coffee Lounge' heet. Wat hebben jullie eigenlijk met koffie? Ik dacht dat echte rockers alleen bier dronken.
Jenz: Nee, dat is een foutief beeld. Tequila is ook heel belangrijk (lacht). Kijk, wij worden al wat ouder en dan is het beter om de dag met een koffietje te beginnen om dan pas tegen de avond op bier over te schakelen. Af en toe moet je doseren. Omdat we tijdens de opnames van onze vorige plaat in de studio voortdurend koffie zaten te drinken en omdat al die nummers ook helemaal in die studio tot stand zijn gekomen, hebben we maar besloten om dat album 'Caffeine' te noemen. We hadden toch geen titels klaar.
Jullie maken instrumentale muziek. Is het dan niet veel moeilijker om met passende songtitels op de proppen te komen?
Jenz: Dat is echt verschrikkelijk. In het begin hebben de nummers dan ook namen zoals 'nieuw nummertje' of 'liedje van Sandra', maar dat kan je natuurlijk moeilijk zo op de platenhoes zetten en dus moesten we iets anders verzinnen. Als wij onze setlist opmaken, gebruiken we trouwens ook niet de titels zoals die op de plaat vermeld staan. 'The great caffeine comedown' noemen wij bijvoorbeeld zelf altijd 'Achmed', omdat we dat nummer geschreven hebben op een appartement in Zweden, bij een kerel die Achmed heet.
Je zei me dat vanaf nu alles anders zal worden bij Fifty Foot Combo: een nieuw groepslid, live geen danseres meer, foto's op de hoezen in plaats van cartoons, … Geldt dat ook voor de muziek, of zal die toch nog in het verlengde liggen van wat jullie vroeger deden?
Jenz: De muziek ligt wel nog in het verlengde, maar ze zal op één of andere manier toch weer anders zijn. Het is moeilijk om uit te leggen. Het klinkt minder vol, er is nu ruimte in de songs. Althans, dat hebben ze me verteld, want ik heb onze nieuwe plaat zelf nog niet gehoord. Ze wordt op dit moment nog afgewerkt.
Fifty Foot Combo is ontegensprekelijk een livegroep. Betekent dat dan ook dat jullie in de studio alle nummers live inspelen of durven jullie ook wel eens de computer gebruiken om wat te knippen en te plakken?
Jenz: Onze eerste twee platen zijn inderdaad volledig live ingespeeld, maar voor 'Caffeine' hebben we wel de computer ingeschakeld. We wisten toen niet goed waar we naartoe wilden -we hadden zelfs helemaal geen nummers klaar- en dus hebben we toen maar wat zitten puzzelen met stukjes muziek op de computer en zo zijn de songs van 'Caffeine' ontstaan. Achteraf gezien zijn we daar toch niet echt heel tevreden over. De nummers klinken niet 'af', vind ik. Maar onze nieuwe plaat is weer helemaal live ingespeeld. Op één kleine piano-overdub na dan.
Waarom hebben jullie dan nog een apart livealbum uitgebracht? Om ook eens het applaus op plaat te kunnen zetten?
Jenz: Nee, toch niet. Ook al gebruiken we haast geen studiotrucs, er blijft echt wel een wezenlijk verschil tussen een liveplaat, die voor een publiek is opgenomen, en een album dat live in de studio is ingespeeld. Een publiek beïnvloedt je sound: je gaat wilder spelen en vaak ook sneller; je gaat mee in de ambiance. In de studio kan je dat niet maken; daar moet je vooral heel goed je best doen om die nummers zo juist mogelijk in te spelen. Op zulke momenten moet je niet beginnen wild in het rond te springen, dan is het verstandiger om goed naar de andere muzikanten te kijken en je af te vragen welk deel van het nummer er zo dadelijk aankomt.
Jullie lijken wel extreem productief dezer dagen: eerst was er de single, nu dus die liveplaat en binnenkort alweer een nieuw studioalbum. Ik dacht dat platenfirma's hun groepen niet toelieten om meer dan één plaat per jaar te maken, omdat een nieuw album anders de verkoop van de vorige zou afremmen. Houdt Drunkabilly Records er dan een andere visie op na?
Jenz: Nee, natuurlijk niet. Je moét zo denken; iedereen wil graag zijn geld terugzien. Dat die platen allemaal nu gereleast worden, vinden wijzelf -en ook de mensen van Drunkabilly- niet ideaal, maar allerhande problemen hebben voor vertraging gezorgd. 'Jennifer Jennings' is eigenlijk al negen maanden oud, maar omdat de hoes niet op tijd af was en omdat we een nieuw management hebben moeten zoeken, is dat nummer pas onlangs verschenen. Hetzelfde met onze liveplaat: een aantal mensen die op die plaat te horen zijn, zitten nu zelfs niet meer in de groep. Maar soms is het ook gewoon een kwestie van luiheid. Het is heel rock 'n' roll om bijvoorbeeld de mastering of het aangeven van de nummers bij Sabam steeds maar uit te stellen.
In hoeverre zijn jullie ook met die zaken bezig? Doen jullie bijvoorbeeld zelf de mixing en de mastering?
Jenz: Vroeger deden we alles zelf, maar nu hebben we voor het eerst een producer ingehuurd: Theo Van Rock. Zijn naam alleen al vind ik goed. (De man heet eigenlijk gewoon Theo van Eenbergen, Van Rock is een artiestennaam - SH) Hij is de vaste geluidsman van de Rollins Band en heeft ook al Jon Spencer en Peter Pan Speedrock geproduced. Dat hij ook aan platen van Urban Dance Squad heeft meegewerkt, wil ik hem zelfs vergeven. Het klikte echt onmiddellijk met die man. Als hij bijvoorbeeld vond dat een nummer niet goed genoeg was om op het album te zetten, dan aanvaardden we dat zonder discussie. We wisten dat hij gelijk had.
'Jennifer
Jennings' is een cover van de betreurde Vlaamse crooner Louis Neef. Als
ik goed ingelicht ben, is dat niet jullie enige flirt met muziek uit het
lichtere genre. Hadden jullie geen plannen met Isabelle A(dam)?Jenz: Jazeker. De mensen van de Culture Club wilden voor een bepaald evenement -'C'est la Belgique' geloof ik dat het heette- iets doen met ongewone muzikale combinaties. Das Pop zou samen met Sandra Kim optreden en wij dus met Isabelle A. Het leek ons ideaal: ze is ook van Gent, heeft volgens mij zeeën van tijd omdat ze toch failliet is en bovendien ziet ze er nog goed uit ook. Maar ze is gewoon niet komen opdagen, de trut. Ik geloof dat haar management het niet zag zitten. Uiteindelijk is er van dat hele project bijna niks in huis gekomen; we hebben instrumentaal gespeeld, zoals altijd. Met gastzangers of -zangeressen optreden is nochtans wel iets dat we heel graag zouden doen. We overwegen dat al lang. De mensen zouden onze muziek dan waarschijnlijk ook beter kunnen plaatsen, want nu weten ze echt niet wat ze met ons aanmoeten. Een groep zonder frontman wordt niet begrepen in België.
Jullie besteden behoorlijk wat aandacht aan het visuele aspect van jullie optredens. Er zijn de pakjes, er zijn de 'moves' en vroeger brachten jullie ook een go-go-danseres mee. Kan jij dan bijvoorbeeld ook genieten van een optreden van electronica-artiesten, die op het podium enkel wat aan knopjes staan te draaien?
Jenz: Nee, zoiets is 'boring as hell', dat vind ik zelfs de naam 'optreden' niet waard. Pas op, dat betekent daarom niet dat de muziek niet goed kan zijn. Ik herinner mij bijvoorbeeld een avond waarop we de affiche deelden met de Duitse groep Electrotwist. Toen we aan de cocktailbar onze bestelling aan het plaatsen waren, hoorden we hun muziek en die klonk echt heel interessant. De nummers waren volledig opgebouwd met samples van surf- en rockabillygroepen, maar op het podium stonden er inderdaad gewoon twee kerels naar een laptop te staren. Behoorlijk vervelend dus. Maar ik heb wél hun plaat gekocht en ik draai ze nog heel vaak, ook als ik ergens moet dj'en.
Wat vind je dan van het andere uiterste: concerten waarbij er plotseling gigantische rotsblokken of vuurspuwende draken het podium worden opgetakeld?
Jenz:
Dat is fantastisch. Ik heb ooit een optreden van Kiss gezien; de muziek
was verschrikkelijk, maar ik heb me rot geamuseerd. Het was lang geleden
dat ik nog zo goed gelachen had.Veel punk- en surfgroepen maken er een sport van om belachelijke nummers te coveren in een punk- of surfjasje. Denk bijvoorbeeld maar aan Janez Detd…
Jenz: De meest overschatte groep ooit!
Euh… ja, die dus. Overwegen jullie ook zoiets, of spelen jullie liever eigen werk?
Jenz: Veel surfgroepen kiezen altijd voor dezelfde nummers, 'Misirlou' bijvoorbeeld, maar wij willen die klassiekers vermijden. Er zijn toch meer dan genoeg andere nummers die je kunt coveren? 'Cambodja' van Kim Wilde lijkt me wel een perfect nummer om in een surfversie te gieten (neuriet het nummer). En we hebben ook al overwogen om een lp uit te brengen met allemaal surfversies van eighties- en ninetieshits, maar als je dat wil doen, betaal je je waarschijnlijk wel blauw aan auteursrechten.
Over geld gesproken: jij leeft van de muziek. Zou je in tijden van schaarste eventueel overwegen om bas te spelen op de nieuwste single van Dana Winner, of gaat dat je te ver?
Jenz: Ik zweer het je: dat zou ik nooit doen. Muziek is voor mij heilig en daarom wil ik enkel nummers spelen waar ik me zelf goed bij voel. Als ik een tekort aan geld zou hebben, dan ga ik nog liever in een fabriek werken -wat ik trouwens lang gedaan heb, ik ben een lasser- dan dat ik muziek zou gaan spelen die ik zelf slecht vind.
Laatste vraag: wat doet een surfgroep als vlak voor een optreden blijkt dat de 'reverb' kapot is?
Jenz: Vloeken, heel hard vloeken (lacht).
Na het indrukken van de 'stop'-toets op onze opnameapparatuur, schakelen we -via een glas cola- over van koffie op bier. Jenz begint het ene stoere vecht- en drinkverhaal na het andere te vertellen; Hägar lijkt plots een doetje geworden. Voor we het goed en wel beseffen, zijn er drie uren verstreken. Een blik door het raam doet ons verkeerdelijk vermoeden dat de Coffee Lounge in een Zwitsers skioord is gelokaliseerd. Winterse neerslag lijkt wel een traditie te worden bij interviews voor dit blad. Daarna is het tijd om te gaan: de barman serveert ons zijn allerlaatste bier dat hij in voorraad had en maakt zich vervolgens op om de drankrekening in te lijsten.
Één tip nog voor wie vorige week met zijn muziekgroepje in een jeugdhonk in Zwevezele of Poelkapelle heeft opgetreden en ontgoocheld over het geringe gehalte aan seks, drugs en rock 'n' roll terug huiswaarts is gekeerd: probeert u het de volgende keer eens in de Spaanse rockabillyscene.
[sh]
Foto's: © Pieter Viktor Kindt
(klik om te vergroten:)
 |
![Jenz DW en [sh]](th_fiftyfoot_06.jpg) |
 |
|||
-------------------
Dit interview werd in gewijzigde vorm gepubliceerd in 1 Kreunkrant, jaargang 20, nr 2. (april-mei 2004). Gratis abonnementen via www.dekreun.be
Relevante links:
Fifty Foot Combo
Drunkabilly Records