Glasvocht Records
Ingelmunster. De kans dat u dit pittoreske boerengat spontaan met 'soundscapes' en 'guitar drones' associeert, is betrekkelijk klein. En toch zou u dat vanaf nu misschien beter wel doen, want het aldaar gevestigde éénmansplatenlabel Glasvocht Records gooit tegenwoordig hoge ogen. De commentaren op de meest recente release, 'Two twos' van het duo Teledroom (waar we behalve Glasvochtbezieler Filip Gheysen zelf ook het portables-lid Wio in herkennen) waren haast uitzinnig positief. 'Innemende gitaarmuziek', volgens Gonzo Circus, 'Twee jonge muzikanten die behoorlijk wat talent in de vingers hebben', klinkt het in Tijd Cultuur en bij Rifraf verzucht er iemand: 'Ik kan dit niet anders dan fantastisch vinden'.
Filip Gheysen, hoe is het allemaal zover kunnen komen?
Filip: In de loop der jaren heb ik op mijn zolder een massa cassettes met eigen muziek opgenomen. Toen ik die onder mijn vrienden begon te verspreiden, staken die al in zelfontworpen hoesjes waar ik 'Glasvocht' op geschreven had. Wat later leerde ik mensen van het label (K-RAA-K)3 kennen en toen begon bij mij de interesse te groeien om zelf ook met een label te starten. Naast mijn eigen muziek wou ik immers ook wel muziek van anderen verspreiden. Vanaf toen heb ik een aantal cd-r's uitgebracht, maar tegenwoordig laat ik 'echte' cd's persen. De aanpak van Glasvocht wordt steeds professioneler.
Hoe gaat dat nu precies in zijn werk, een cd releasen?
Filip: De artiesten zorgen altijd zelf voor hun eigen opnames. Die originele cd-r stuur ik dan, samen met het hoesontwerp, naar een bedrijf in Australië dat zorgt voor het persen van de cd's en het drukken van de hoesjes. Voor de verspreiding van de schijfjes doe ik een beroep op distributeurs. Zo werk ik onder andere samen met Nosordo (Spanje), A-Musik (Duitsland), Carbon Records (USA) en Lowlands (België).
Zit er een bepaalde lijn in de muziek die je uitbrengt?
Filip: Sommige underground labels beperken zich tot één genre, maar dat doe ik niet. Ik breng gewoon uit wat ik zelf goed vind. Dat is inderdaad hoofdzakelijk noise en gitaarimprovisatie, maar ik vind dat ook meer singer-songwriterachtige muziek op Glasvocht zou kunnen worden uitgebracht. Eigenlijk komen er heel wat verschillende genres in aanmerking. Zo zag ik een tijd geleden een geweldig optreden van Géographique, twee Franstalige Brusselaars die in de weer zijn met oude pick-ups; ik heb hen gewoon aangesproken en nu zitten ze bij Glasvocht. Dat is trouwens kenmerkend voor hoe mijn label werkt; de contacten tussen de artiesten en mij verlopen altijd in een zeer gemoedelijke sfeer. Ik sta nooit met contracten te zwaaien of zo.
Onder welke namen ben je zelf actief op Glasvocht?
Filip: Er is uiteraard Teledroom, mijn samenwerkingsverband met Wio, maar ik heb ook twee éénmansprojecten: als the Ordinary Seaman breng ik betrekkelijk conventionele liedjes en met Picturesque maak ik op schilderijen gebaseerde soundscapes. Daarnaast ben ik op de xxx-mas/tanneur 30-12'00-compilatie ook te horen aan de zijde van Kristof Delmotte onder de naam Alfa en als gastmuzikant bij Random Reflections, het project van Koen Willaert. In de toekomst voorzie ik zeker ook nog een samenwerking met Jürgen Deblonde (Köhn, de portables, etc. ). We hebben al een paar dingetjes opgenomen.
Vertel eens wat meer over 'Two twos', de zo fel bejubelde cd van Teledroom.
Filip: Ik speelde al langer muziek samen met Wio. Een paar jaar geleden hebben we op één namiddag eens zes nummers opgenomen. Die heb ik trouwens ook uitgebracht op cd-r, zij het toen nog wel onder de naam 'Wio & the Ordinary Seaman'. We waren echter zo tevreden over die opnames dat we besloten om vaker samen te gaan spelen, om een soort groepje te vormen zeg maar. Verspreid over twee jaar hebben we dan opnames van nieuw materiaal gemaakt en de resultaten daarvan zijn op 'Two twos" terechtgekomen. Sommige nummers op die plaat hebben we echt samen gemaakt; dat zijn dus live viersporenopnames die we dan verder op de computer bewerkt hebben. Andere nummers zijn dan weer dingen die één van ons alleen heeft opgenomen en waar de ander dan achteraf zijn eigen partijen heeft aan toegevoegd.
Niet alleen de geschreven pers was behoorlijk mild voor Teledroom, ook in het Studio Brussel-programma 'Duyster' waren de complimentjes niet van de lucht. Had je dat soort positieve reacties verwacht?
Filip: Eigenlijk wel. Het klinkt misschien raar om dat te zeggen, maar we waren zelf echt wel heel tevreden over wat we gemaakt hadden. We waren niet van plan om die cd uit te brengen als we niet voor de volle 100% achter de muziek konden staan.
Je organiseert ook je eigen festivals, de zogenaamde Glasvochtlabelavonden.
Filip: Ja, inderdaad. Er zijn er al drie geweest: in Brugge, in Louvain-La-Neuve en in Hasselt. In feite is de naam Glasvochtlabelavond wat misleidend, want er treden ook steevast artiesten op waarvan de muziek niet op mijn label verschenen is. Bijvoorbeeld Köhn, om maar iemand te noemen. Op die labelavonden komen er dan ook heel uiteenlopende genres aan bod: noise, soundscapes, meer elektronische muziek zoals laptoppop, lo-fi en zelfs heel poppy dingen. Het is mijn doel om binnenkort ook buitenlandse artiesten uit te nodigen. In geen geval wil ik echter muzikanten programmeren die je zowat overal aan het werk kan zien.
Even
terug naar je platenlabel. Krijg je nu veel demo's in de bus van muzikanten
die een cd zouden willen uitbrengen op Glasvocht?Filip: Vroeger kreeg ik af en toe een demo, maar sinds de Glasvochtsite on-line is, krijg ik echt massaal veel muziek toegestuurd, vooral van buitenlandse muzikanten. Helaas moet ik zeggen dat het overgrote deel daarvan bedroevend slecht is. Het is zeker niet zo dat ik al die muziek nu ga uitbrengen. Het financiële risico is echt wel te groot om zomaar om het even wat op cd te laten zetten.
Hoe sta je eigenlijk tegenover het downloaden van muziek en de reactie van de grote platenmaatschappijen daarop?
Filip: Ik vind dat eerlijk gezegd een moeilijke zaak. Enerzijds ben ik pro downloaden; het is gewoon heel erg handig. Ook op mijn site bied ik trouwens heel wat van mijn muziek als mp3 aan. Anderzijds kan ik me wel voostellen dat als je van je muziek probeert te overleven, dat je er dan heel anders over denkt. Muzikanten met tegenvallende verkoopsresultaten worden door hun platenfirma gedumpt en nieuwe artiesten moeten daar al helemaal niet meer komen aankloppen. Glasvocht wil een kans bieden aan artiesten die nooit ofte nimmer in aanmerking zouden komen voor een deal bij een gerenommeerde platenfirma. Ik kan hen natuurlijk niet de hemel op aarde beloven, mijn middelen zijn beperkt, maar ik kan wel voor complete artistieke vrijheid en een professioneel ogende cd zorgen. Ik vind de onafhankelijkheid van Glasvocht heel belangrijk: je hebt de volledige controle over de cd's die je maakt. De nummers die je uitbrengt, wanneer je ze uitbrengt, hoe het hoesje er zal uitzien: dat bepaal je allemaal zelf. Het enige nadeel is natuurlijk de zakelijke kant; daar kruipt echt heel veel tijd in, maar dat neem ik erbij. Zelf een label oprichten is volgens mij het beste wat een artiest zonder platencontract kan doen. Dat gebeurt nu trouwens meer en meer. Kijk maar eens op het internet: het DIY-circuit is echt wel heel groot geworden. Het is nauwelijks nog bij te houden wat er allemaal uitkomt.
Vind je dat geen nadeel? Is het aanbod niet té onoverzichtelijk geworden?
Filip: Het enige nadeel dat ik kan bedenken is dat je misschien niet onmiddellijk weet waar je moet beginnen, maar uiteindelijk vind ik het toch goed dat er veel variatie is. Weet je wat er opmerkelijk is? De grote labels hebben nu wel met problemen te kampen, maar de onafhankelijke labels kennen net een grote groei. Het zijn haast twee compleet aparte werelden. Er is echt wel vraag naar meer experimentele muziek. Mensen die in dat soort muziek geïnteresseerd zijn, zijn een soort 'freaks' die nog op zoek kunnen gaan naar een specifieke cd en die nog waarde hechten aan een origineel, niet-gekopieerd exemplaar.
Betekent dit dat je totaal niet geïnteresseerd bent in de muziek die door de grote platenlabels wordt uitgebracht?
Filip: Oh, nee, zeker niet. Neem nu een groep als Dead Man Ray. Hun eerste cd hadden ze zelf uitgebracht uit op een onafhankelijk label, maar hun tweede cd verscheen bij Virgin. De muziek zelf was niet echt veranderd, dus die tweede plaat vond ik zeker even goed als hun eerste. Het is dus niet zo dat ik iets dat bij een major uitkomt bij voorbaat slecht vind. Het gevaar bestaat echter dat groepen die bij een grote platenfirma tekenen te veel toegevingen moeten doen en daardoor hun eigenheid verliezen. Dead Man Ray deed dat niet, met als gevolg dat ze -als ik me niet vergis- alweer gedumpt zijn door Virgin omdat de verkoopscijfers tegenvielen. Tja, zowel majors als onafhankelijke labels hebben zo hun voor- en nadelen. Net als de discussie over het al dan niet downloaden van muziek vind ik dit een complexe kwestie.
Wat zou je dan doen als Virgin je zou aanbieden om het volgende album van Teledroom bij hen uit te brengen in plaats van op Glasvocht?
Filip: Daar zou ik geen seconde over twijfelen: ik zou onmiddellijk toehappen.
[sh]
Extra foto's: Teledroom live in de 4AD (klik om te vergroten) - © een anonieme fotograaf
 |
 |
 |
 |
 |
 |
-------------------
Dit interview werd gepubliceerd in 1 Kreunkrant, jaargang 19, nr 4. (september-oktober 2003). Gratis abonnementen via www.dekreun.be
Relevante links:
Glasvochtrecords
Sub::Ported - webzine van Glasvochtrecords