Dries Helsen: 'Pus' - Wannes Cappelle: 'Het kind met het badwater' (20/12/2003) (recensie) |
|
| Ik
ben geen moeilijke mens. Als ik bijvoorbeeld naar iets ga kijken dat als
een humoravond staat aangekondigd, dan stel ik daar niet meteen hoge eisen
aan. Eigenlijk is er maar één, een heel eenvoudige dan nog: ik moet erom
kunnen lachen. Helaas was dat niet het geval met de voorstellingen die men
ons nochtans onder deze noemer in zaal De Gaper in Geluwe voorgeschoteld
had. Noch de show van Dries Helsen, noch die van Wannes Cappelle kon mij
ook maar één keer iets dat van verre op een flauwe glimlach zou kunnen gelijken
ontlokken. 'Moeilijk doen voor een publiek@Jukte' ware een veel betere naam
geweest dan 'Humor@Jukte'. Het is genoegzaam bekend dat ik geen fan ben
van figuren als Jacques Vermeire of Luc Caals, maar toch schat ik hetgeen
zij doen nog duizend keer hoger in dan wat Helsen en Cappelle presteerden
en dat omdat deze eersten tenminste nog de indruk opwekken dat ze met iets
grappigs bezig zijn. Ik kan me dan ook nauwelijks voorstellen dat de juryleden
die verantwoordelijk zijn voor het toekennen van de prijzen die Helsen en
Cappelle, volgens wat ik in de aankondiging gelezen heb, al te beurt zijn
gevallen, deze beslissing getroffen hebben in een staat van complete nuchterheid.
Beweren dat dit humor was, is een uitspraak met een even groot waarheidsgehalte
als zeggen dat de paus een satanist is. De show van Helsen heette 'Pus' en was vooral heel abstract. Het ging over iemand die terug ging in de tijd en steeds maar opnieuw mompelde dat hij niet verliefd mocht worden. Helsen, die waarschijnlijk ooit eens iets gelezen had over het verschijnsel 'running gag' dacht vermoedelijk dat hij door dit zinnetje maar genoeg te herhalen vanzelf bij humor zou uitkomen. Maar dat was dus niet zo. Voorts vulde hij zijn show, die trouwens veel te lang duurde, met een liedje over het uitduwen van puisten en met het voortdurend wild om zijn as tollen. Hij had het dus ook moeilijk met de grens tussen humor en gymnastiek, terwijl dit volgens mij toch wel een zeer brede grens is. Het gestuntel van Helsen kon men nog met de mantel der liefde bedekken; hij was gewoon een gerateerde cabaretier, maar wat Cappelle in zijn show 'Het kind met het badwater' deed, maakte mij behoorlijk kwaad. Vooral de arrogante blik waarmee hij gedurende een vol uur de zaal inkeek, zonder ook maar één keer gematigd grappig uit de hoek te komen, deed mijn bloed koken. De kerel stond bijna naakt op het podium en had zijn haar natgemaakt. Hij stelde een in het zwembad door zijn moeder achtergelaten jongetje voor. Niet dat hij dat zei of dat dit bleek uit zijn voorstelling; nee, ik had het gewoon gelezen in de aankondiging en dus zal het wel waar zijn zeker. Maar als dit een concept, laat staan een geslaagd of zelfs maar een duidelijk concept, moest voorstellen, dan staat de diersoort schaap bekend om zijn lange, sluike haren. Cappelle maakte zijn tijd vol met gratuit geleuter over zelfmoord, een goocheltruc uit een boekje van Jommeke en door af en toe helemaal niks te zeggen of te doen. Hij is een nihilist, zoveel is duidelijk. Zijn laatste 'mop' wil ik u niet onthouden: hij vroeg aan iedereen uit het publiek (er was meer dan honderd man) één voor één wat ze wilden drinken. Sommigen vroegen een pintje, anderen een cola of een fruitsap. Cappelle deed alsof hij dit allemaal noteerde. Dit hele gebeuren duurde dik een kwartier. Ten slotte zei Cappelle, nadat hij de wensen van de laatste persoon aanhoord had: 'En ik moet dat allemaal betalen zeker?' Gelachen dat we toen hebben… [sh] |
|