>> terug naar de interviews

Toen ik na een beheerst cafébezoek op het punt stond om huiswaarts te keren, kreeg ik totaal onverwachts een sms’je waarin m’n kameraad Stefaan me vroeg om onmiddellijk naar café de Video te komen. Er was daar immers een optreden van de Amerikaanse zangeres Kimya Dawson aan de gang en dat was iets wat ik niet mocht missen. Ik daar dus naartoe. Het was een beslissing die ik mij zeker niet beklaagd heb.

Samen met de bekendere Adam Green vormde Dawson het duo The Moldy Peaches, voortrekkers van de zogenaamde ‘antifolk’-scene. De muziek, die veelal akoestisch is, wordt gekenmerkt door lange en grappige teksten. Tijdens optredens van The Moldy Peaches verkleedde Green zich meestal als Peter Pan en Dawson hees zich op haar beurt in een Spiderman- of kattenkostuum. Waarmee ik maar wil zeggen: deze artiesten nemen zichzelf niet al té serieus.

Kimya Dawson bracht totnogtoe vier soloalbums uit: ‘I’m sorry that I’m sometimes mean’, ‘Knock-knock who?’, ‘My cute fiend sweet princess’ en ‘Hidden vagenda’. Wie naar deze platen luistert, heeft het gevoel dat Dawson vlak naast hem zit te zingen, zo intiem klinken deze liedjes. Dawson heeft je het gevoel dat je haar vriend bent en dat zij jou evenveel nodig heeft als jij haar.

Toen ik de deur van de Video opende, zakte de moed me in de schoenen: het café zat stampvol; veel voller kon een café eigenlijk niet zijn. Toch probeerde ik me een weg naar voren te banen. Mijn maat Stefaan kwam in het vizier. Toen hij me een pint overhandigde, ving ik ook voor het eerst een glimp op van Kimya Dawson: ik zag een zwaar gepiercete en getatoeëerde zwarte vrouw met een blonde hanekam. Was dit de zangeres die klonk alsof ze je kleine buurmeisje was? Blijkbaar wel dus. Nog nooit had ik een stem zo slecht bij een uiterlijk weten passen. Het concert was schitterend. In een rotvaart volgde het ene spitsvondige popnummertje na het andere. En dan was het plots gedaan. Maar het publiek wou meer. ‘Ik stop met spelen in dit café’, zei Dawson, ‘maar misschien speel ik straks op straat nog wel een paar nummertjes.’ We dachten dat het een grap was en bestelden nog wat bier.

Een kwartier later gingen we voor alle zekerheid toch maar eens een kijkje nemen buiten. En warempel: op het bankje voor café Video zat Kimya Dawson (nu met muts) liedjes te zingen. Rondom haar stonden een tiental toeschouwers. We gingen erbij staan. Dawson zong en zong. Ze speelde nog zeker drie kwartier tot ze echt geen nummers meer had. ‘Just play your whole set again’, suggereerde ik. Uiteindelijk kon ze zich toch nog een paar songs herinneren. Pareltjes, alweer. Daarna gaf ze haar gitaar aan een paar jongens uit het publiek, die ook een paar liedjes tokkelden. Het niveauverschil met Dawson haar songmateriaal was enorm. De avond eindigde in een totale hippiesfeer: Kimya Dawson liet ons op haar gitaar tekenen (mijn grappige bedoelde figuurtje viel helaas veel slechter uit dan gehoopt), deelde een pannenkoek met ons, gaf gratis cd’s weg en omhelsde ten slotte iedere nog aanwezige toeschouwer. Zelden een concert meegemaakt waar de grens tussen artiest en publiek zo grondig werd gesloopt.