>> terug naar de interviews

Noise, kent dat u dat? Het is een genre dat zich tot ‘echte’ muziek verhoudt zoals het leegkappen van een emmer verf op een doek zich verhoudt tot de fijne schilderkunst. Locklust en Chimuser zijn twee smaakmakers in het wereldje van de Belgische noise. De eerste gebruikte tijdens zijn performance niet veel meer dan een micro en een arsenaal effectpedaaltjes. De man produceerde een geluid dat deed denken aan een laagovervliegende straaljager. Als een bezetene draaide hij aan allerlei knopjes, maar ik had niet de indruk dat hij het geluid in een door hem gewenste richting kon beïnvloeden.

Ook Chimuser (alias Lieven Martens) bedient zich van een curieuze uitrusting. Aan instrumenten heeft deze kerel geen behoefte. Hij maakt zijn (nuja) muziek door wat te schudden en te wriemelen met een hoop draden en metalen voorwerpen die deel uitmaken van een kortgesloten elektrisch circuit. ‘Circuit bending’ heet dit in vaktermen. Het resultaat is een zinderende geluidsmuur waar geen zinnig mens langer dan tien minuten naar kan luisteren. Gelukkig duren de optredens van de heer Chimuser (alias Schwimwusker of C. Muser of Dirk C. Myser of…) nooit langer dan tien minuten. Daarna gaat hij zich volgieten met goedkope Cara Pils. Dat hij over een gezond gevoel voor humor beschikt blijkt ook uit de titels van de platen die hij op zijn eigen Imvated-label uitgeeft: ‘Demotape for Guy Deprez’ of ‘De Mutten en de Putten – gedaan met deksaams – live in the living for an international audience of two’. Daarnaast speelt hij ook nog in een noisecollectief (als groep kan men uiteraard nog ‘noisier‘ uit de hoek komen dan als soloperformer) dat luistert naar de naam Dirk Freenoise. Noise leeft in België en het is stukken grappiger dan Jacques Vermeire in zijn glorietijd.

Mauro Pawlowski is zowat de meest veelzijdige muzikant van België. Onlangs trad hij toe tot dEUS en binnenkort zal hij dus weer op allerhande festivalweides voor heelder horden toeschouwers staan spelen. Maar net zo lief zakt deze duizendpoot af naar een kruipkot als the Frontline om er voor een handjevol diehard noiseliefhebbers die spuwen op alles wat enigszins naar mainstream ruikt een set vol avantgarde te spelen. Op de affiche stond hij aangekondigd als ‘Mauro Antonio Pawlowski’ (onder die naam nam hij in een beperkte oplage een plaat op vol experimentele gitaarinstrumentals), maar hij had zijn groepsgenoten van the Parallels meegenomen. Mauro speelde gitaar, ene Miguel deed vanalles met een saxofoon en een Moog-synthesizer en de in breakbeatkringen erg bekende Sickboy ontlokte klanken aan een laptop. Het geheel –puur improvisatie uiteraard– klonk behoorlijk oosters én behoorlijk geslaagd. Op het eind had Mauro er blijkbaar genoeg van: hij slingerde zijn gitaar in een hoek en kroop vervolgens op handen en voeten over het podium. Hij is een entertainer en of hij nu zestig man of zestigduizend man moet entertainen lijkt hem weinig uit te maken.

Vervolgens was het de beurt aan het danspunkgroepje Vegas. Aangezien ze totaal geen noise speelden, stonden ze enigszins verloren op de affiche. Hun muziek was aardig, maar wist mij niet echt te beroeren. Zogenaamde kenners verzekerden mij dat al hun songs gestolen waren van bands zoals the Rapture of Q and not U.

Top of the bill was het Zwitserse Monno (niet te verwarren met het Japanse Mono). Zij brachten zeer potige noiserock waarbij het moeilijk was om het hoofd stil te houden. De drummer hield een strak ritme aan en een mannetje op saxofoon (alweer) zette zoveel effect op zijn instrument dat hij klonk als een elektrische gitaar. Potig en indrukwekkend, maar na een tiental nummers hield ik het voor bekeken. De noise was mijn arme hoofd te veel geworden.