>> terug naar de interviews

De portables zijn een supergroep. Op dezelfde manier zoals ook Asia of The Travelling Wilburys supergroepen zijn: alle leden zijn elk afzonderlijk bezig met hun eigen muzikale ‘projecten’, maar eenmaal ze besluiten de krachten te bundelen, blijkt het aldus ontstane geheel groter dan de spreekwoordelijke som van de delen. De spil van de portables wordt gevormd door ene Wio (ook actief als lo-fitroubadour onder zijn eigen naam en als de helft van het duo Teledroom) op zang en zowat alle instrumenten en Jürgen De Blonde, die onder zijn alias Köhn het mooie weer maakt in de afdeling experimentele electronica, eveneens op zang en zowat alle instrumenten. Drummer/gitarist Hans maakt in z’n eentje muziek als –wat een vondst!– Hans Olo en het meest recent toegetreden portableslid, Bertrand Lafontaine, zullen sommigen nog kennen van zijn andere groep, Autopilot, die het in 2000 onder de schuilnaam Driver tot de finale van Humo’s Rockrally geschopt heeft. Ingewikkeld? Best wel, en dan heb ik nog niet eens de namen Ed Nolbed, Frambooze, Boulevard Deluxe of Studio Mussel genoemd, allemaal projecten waarin leden en ex-leden van de portables de hand hebben of hadden.
Laat het duidelijk zijn dat deze Brugs-Gentse groep helemaal gewonnen is voor het stichten van verwarring middels het uitbrengen van een overdonderde vloedgolf aan releases onder zoveel mogelijk verschillende namen en aliassen, een ziekte die ze gemeen hebben met zeer veel artiesten die wel eens in het StuBru-programma Duyster de revue passeren. Er is echter één belangrijk punt van verschil met het gros van deze groepen: de portables hebben ontegensprekelijk een gezond gevoel voor humor, want hoe verklaar je anders songtitels zoals ‘Breast’, ‘Kid crashes tomato’ of ‘Grootmoeder’ en de keuze om covers te spelen van niet onmiddellijk verwante artiesten zoals MC Hammer (U can’t touch this) of zelfs Liliane Saint-Pierre (Soldiers of Love).

Tot mijn schande dien ik te bekennen dat ik de portables tot voor kort eigenlijk vooral van naam en reputatie kende, maar niet echt vertrouwd was met hun muziek, hoewel het daar uiteindelijk toch wel draait. Één enkele keer had ik, zo omstreeks de klok van middernacht, wel eens één van hun nummertje door mijn radioboxen horen schallen, maar zeggen dat ik hun volledige oeuvre vlotjes mee kon neuriën, dat zou overdreven zijn.
Woensdag 19 november bood zich dan uiteindelijk toch het ideale alibi aan om verandering in deze toestand te brengen: Filip, een maat van mij die zich tot de vriendenkring van de portables zelve mag rekenen, nodigde mij mee uit naar een zogenaamde (K-RAA-K)3-avond. De artiesten die op dergelijke evenementen komen concerteren zijn zorgvuldig uitgezocht door (K-RAA-K)3, het label dat de meeste muziek van de portables releaset, maar in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden zitten niet alle optredende groepen bij hen onder contract.
Toen we bij De Charlatan aankwamen, zag het er niet naar uit dat de avond een eclatant succes zou worden; behalve de optredende artiesten zelf liepen er in de zaal nauwelijks vijf mensen rond. Er werd besloten om nog niet onmiddellijk te beginnen met op te treden. Een wijs besluit, zo bleek toen een kleine drie kwartier later de zaal alsnog gevuld raakte, maar vanuit mijn standpunt bekeken was het minder interessant: ik werd immers verondersteld om de volgende dag om 8u30 mijn opwachting te maken in de gebouwen van de Arteveldehogeschool, een opgave die er niet bepaald makkelijker op werd door deze beslissing.
(K-RAA-K) 3 heeft de naam om vooral ‘moeilijke’ of zeg maar gerust ‘enerverende’ muziek te omarmen, maar opener Introver, een trio uit Brugge, nam bij mij deze scepsis weg: blijkbaar waren glasheldere melodieën toch weer toegestaan. Het was een optreden waar ik weinig kon op aanmerken: goeie songs, goeie zangers, strak gespeeld en voldoende weerhaken in de nummers om niet voorspelbaar te zijn. Onthouden die naam. De bassist van Introver heeft trouwens ook zijn eigen groep, Galope genaamd, en die is nog beter, zo wist iemand die naast mij stond te vertellen. Een nevenproject meer of minder, wie kijkt er nog van op dezer dagen? Zolang de muziek goed blijft, juich ik het zelfs toe als iemand besluit om er niet één maar pakweg achtendertig groepen op na te houden.
Ook de tweede act van de avond was volgens wat ik gelezen had een afsplitsing van een andere, bekendere groep: Nad Navillus-voorman Dan Sullivan stond vroeger Jason Molina bij in diens Songs Ohia, een groep waar ik één cd van bezit, die me matig kan boeien. Nad Navillus zelve was zelfs daar niet toe in staat. Niet dat het echt slecht was, maar als ik nu, luttele tijd na het optreden, mij er nauwelijks nog iets van kan herinneren, dat moet dit toch als een teken aan de wand geïnterpreteerd worden: beklijvende songs hadden ze niet in de aanbieding.

Op een moment dat ik, met het oog op mijn verschijning in de les Nederlands, al lang in mijn bed had moeten liggen, betraden de portables het podium. Het werd een totaalspektakel. Niet alleen waren er de songs, die voortdurend twijfelden tussen postrock en pure pop, maar ook de videoprojecties waar we werden op getrakteerd waren zeer de moeite waard. Vaak zijn zulke projecties bij concerten bedroevend slecht: schimmige en onsamenhangende beelden die verondersteld worden om ‘sfeer’ toe te voegen aan optredens door artiesten die hun ding bij voorkeur compleet bewegingloos en compleet verscholen achter een batterij elektronica plegen te doen, maar hier hadden deze beelden wel degelijke waarde. Zo werden er animaties getoond, die gebaseerd waren op de hoes van de nieuwe cd. Het leken me filmpjes waarin iemand enorm veel tijd en liefde gestoken had. Voorts waren er hilarische homevideo’s waarin de groepsleden zelf opdraafden (al dansend, al voetballend of al spelend op toestellen die voor mensen van een veel jeugdiger leeftijd bedoeld zijn) en het dient gezegd te worden: mijn inziens waren deze veel grappiger dan het verzamelde oeuvre van Gaston en Leo en Jacques Vermeire samen. De portables hadden zelfs een heuse reclamespot voor hun nieuwe cd ‘Girls Beware’ opgenomen. Zelden zoveel zelfspot in zo ’n kort filmpje gezien.
Muzikaal gezien zat het optreden ook snor, zeer snor. Zo snor zelfs dat ik besloten heb om één dezer dagen in de dichtstbijzijnde muziekdetailhandel eens op zoek te gaan naar wat voorbespeelde schijfjes van deze heren. Leve de portables, voortrekkers van de zichzelf relativerende rock.


[sh]


-------------------


Relevante links:

(K-RAA-K)3
de portables
Introver