>> terug naar de interviews

Het S.M.A.K. is een museum waar je toch ooit eens moet zijn binnengewandeld; al was het maar om al die verhalen die over deze kunstentempel de ronde doen te verifiëren. Bij het binnentreden werd één cliché alvast bevestigd: het S.M.A.K. blijkt een bijzonder populaire stopplaats tijdens uitjes van vrouwenverenigingen zoals de K.V.L.V. In de inkomhal werden we net niet verpletterd, de toonbank met kassa vonden we pas na langdurig mensen opzij geduwd te hebben. Deze dag was blijkbaar niet echt exemplarisch voor al die verhalen over tegenvallende bezoekersaantallen. Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was, kwamen we een zaal verder al een eerste groep joelende scholieren tegen. Ziedaar de bevestiging van een tweede cliché.

Wie aan het S.M.A.K. denkt, ziet voor zijn geestesoog onmiddellijk kunstwerken opdoemen die volledig zijn opgetrokken uit smeltend varkensvet of gedroogde paardendrollen. Je ziet immense witte zalen waar dan ergens strategisch drie punaises in de muur zijn geduwd die bij ‘kenners’ een goedkeurend gemompel weten op te wekken. Actuele kunst mag je per definitie niet kunnen begrijpen, zo lijkt het wel.

Op dat gebied losten de werken van ene Bernd Lohaus alvast de verwachtingen in. Grote opeengestapelde blokken hout die volgens het verklarende S.M.A.K.-boekje zouden verwijzen naar menselijke relaties. Blokken hout? Menselijke relaties? Right, Bernd.

Ook het oeuvre van de Ierse kunstenaars Orla Barry is gewild onbegrijpelijk. Het S.M.A.K.-boekje liegt er niet om: ‘Het is aan de lezer-kijker om haar werk betekenis te geven, om de losse eindjes aan elkaar te knopen.’ Losse sfeerbeelden en oneliners roepen tegelijk alles en niks op. Haar pièce de resistance blijkt een 62-minuten lange film te zijn die, zonder echt verhaal, ‘iets’ probeert te vertellen over drie broers en een meisje met overdreven veel moedervlekken.

De verrassing van dit namiddagje kunstkijken was evenwel het werk van de Vlaming Michaël Borremans. De man maakt figuratieve tekeningen en schilderijen die tegelijk poëtisch, grappig en simpelweg mooi zijn. Ik vond het verdacht dat zoiets nog toegelaten is bij actuele kunst.