"Ik beschouw mezelf als een soort kleine zelfstandige"
Actief werk zoeken is een fulltime bezigheid voor jonge afgestudeerden
Dagelijks tientallen e-mails doorploegen. Zakelijke brieven opstellen. Aandachtig de kranten lezen en nauwgezet relevante websites in de gaten houden. Studiewerk verrichten. Dossiers samenstellen. Afspraken regelen. Netwerken en het halve land afrijden voor beurzen, infosessies en gesprekken.
Het lijkt wel een fragment uit de agenda van een drukbezet zakenman, maar in werkelijkheid behoren deze taken tot het pakket van elke jonge afgestudeerde die op zoek is naar een job. Zelfs met een valabel diploma op zak is een passende werkplek vinden tegenwoordig niet meer zo evident. Solliciteren is een langdurig proces geworden, dat van de werkzoekende bovendien het nodige inzicht vergt en hem heel wat bloed, zweet en tranen kost.
Dries is 25 en heeft handelswetenschappen gestudeerd. Sinds juni vorig jaar is hij intensief op zoek naar werk, maar totnogtoe heeft hij nog geen enkele professionele ervaring kunnen opdoen. Zijn collega Bert (27) heeft zelfs meerdere diploma’s behaald, maar desondanks heeft ook zijn zoektocht nog niets opgeleverd. Beiden zijn nochtans niet kieskeurig en reageren op zowat elke vacature die enigszins bij hun profiel past.
Dries: “Ik heb al ruim 100 sollicitatiebrieven en –mails verstuurd, vooral voor jobs als marketeer of in de financiële sector en daarnaast doe ik ook vaak mee aan selectieproeven van de overheid. In totaal ben ik al zo’n 30 keer uitgenodigd voor een gesprek of voor een test. Deze morgen zat ik bijvoorbeeld nog in Wallonië, want ik beperk me zeker niet tot de vacatures in mijn eigen regio.”
Bert: “Ik sta open voor allerlei soorten werk en heb dus ook al minstens op 100 vacatures gereageerd, maar slechts heel zelden leidt dat ook effectief tot een sollicitatiegesprek. Als er voor een bepaalde job veel kandidaten zijn is ervaring meestal het eerste selectiecriterium en dan val ik natuurlijk uit de boot. Mijn collectie afwijzingsbrieven is dus behoorlijk groot, maar waar ik me echt aan kan ergeren zijn bedrijven die zelfs helemaal de moeite niet nemen om je sollicitatiebrief te beantwoorden.”
Tijdrovend
Dries: “De mensen beseffen vaak ook niet hoeveel tijd wij wel spenderen aan een goed onderbouwde brief. Om een tekst ‘op maat’ te kunnen schrijven, moet je eerst heel wat opzoekingwerk verrichten en nagaan wat het bedrijf in kwestie zoal van zijn potentiële werknemers verlangt. Het kan ook gebeuren dat je je cv in het Engels of het Frans moet vertalen of dat je kopieën van je diploma, je geboorteakte of nog andere documenten bij je brief moet insluiten.”
Bert: “Solliciteren is bovendien een dure aangelegenheid. Een gsm, een computer en een internet-aansluiting zijn onontbeerlijk, maar daarnaast spendeer ik ook heel wat geld aan treintickets, benzine, papier, speciale enveloppen, postzegels, aangetekende zendingen en inkt voor mijn printer. Ik voel mij een beetje als een kleine zelfstandige die zichzelf aan de man probeert te brengen en daarvoor eerst heel wat investeringen moet doen.”
Dries: “Het probleem is dat je op voorhand nooit weet of je inspanningen wel iets zullen opbrengen; één verkeerd woord op een sollicitatiegesprek kan je de das omdoen. Dat maakt het voor ons behoorlijk stresserend… En op reis gaan om eens lekker te ontspannen is onmogelijk, want stel je voor dat ik daardoor mijn kans op een droomjob zou mislopen. Ik mag er niet aan denken!”
Steven Heyse
-------------------
Dit interview werd in licht gewijzigde vorm gepubliceerd in de krant Metro
(dinsdag 14 maart 2006)
Bekijk de pdf-versie van het gepubliceerde artikel