Starkus - Art Toi?: live in JH Tstadt (25/02/2005)
(recensie)
Starkus
wordt omschreven als een nieuwe groep uit Gent met een kristalheldere,
ontwapenende sound. De sfeer van hun nummers is vaak intiem en kwetsbaar;
de teksten zorgen echter voor een venijnig kantje. Nog steeds volgens
de bio dompelt Starkus je onder in jazzy ritmes, laidback easy listening,
meeslepend chanson en felle gitaarpop.
Mij deed de sound vooral denken aan Roxy Music, the Smiths en soms ook aan Suede. Net als deze groepen beschikt Starkus over een zanger die niet bepaald gespeend is van maniërisme. Het was wel interessant om eens een band aan het werkt te zien die niet, zoals zovele andere, voor al te makkelijke rechttoe-rechtaan rock kiest. Helaas kon Starkus mij niet helemaal overtuigen. Af en toe bekroop mij het gevoel dat de groep snel-snel hun nummers kwam afhaspelen, alsof ze nog dringend naar een belangrijke afspraak moesten. Bovendien was de zang was ook niet altijd even loepzuiver. Starkus: volgende keer beter, maar ik ga wel kijken.
Art Toi? is afkomstig
uit het afgelegen Zandbergen en combineert volgens hun al even wervende
bio moeiteloos veertig jaar muziekgeschiedenis met een eigen sound: licht
verteerbare songs, voorzien van scheurende gitaren, ronkende riffs en
melodieuze refreinen.
Ze hebben een
plaat uit op Fuzz records, het label van Betty Goes Green- en Telstar-voorman
Luc Crabbe. Hun singles, die de revue passeren op zowel TMF, Studio Brussel
als Radio 21, hebben geinige titels als ‘Double Speed Corsa’
en ‘Chuck Norris’.
Live blijken hun nummers
evenwel nogal ééndimensioneel te zijn. Stuk voor stuk zijn
het powerpopsongs die zonder omkijken op hun doel afsnellen. Af en toe
hoor je een interessant refrein of een goedgevonden gitaarsolo, maar als
geheel kan het te weinig beklijven. Positief is dan wel weer het overduidelijke
spelplezier en de pretentieloze houding van de groepsleden. Een paar bindteksten
deden mij zelfs vermoeden dat de zanger het ook als stand-up comedian
niet slecht zou doen.